Foto/Argazkia: Los Huesos del Hombre de Loizu en el Museo de Navarra. Loizuko Gizonen hezurrak Nafarroako Museoan.
El 20 de noviembre de 2017 tuvo lugar uno de los descubrimientos más relevantes para la prehistoria navarra de las últimas décadas. Miembros del grupo de espeleología Sakon, durante una de sus habituales incursiones en el subsuelo erroibartarra, encontraron en la cueva de Errotalde I, en la zona de Aintzioa-Loizu, unos extraordinarios restos humanos: los del Hombre de Loizu.
Hubo que esperar hasta marzo de 2021 para poder extraer los huesos y comenzar el estudio tanto del individuo como del contexto del enterramiento. Y no fue hasta 2025 cuando vio la luz la monografía que recoge los resultados de las investigaciones realizadas.
Ahora, Elutseder y el Ayuntamiento del Valle de Erro quieren compartir este conocimiento con el propio valle, con los y las erroibartarras, y generar la oportunidad de acercarnos al mundo del Hombre de Loizu —que vivió hace 11.500 años— a través de actividades pensadas para disfrutar, aprender y celebrar juntos.
Porque aquí encontró su final, aquí la tierra guardó sus huesos y, según revelan los estudios, aquí también transcurrió su vida. Hace once milenios caminó este valle, y por eso podemos sentir que fue “un erroibartarra más”.
2017ko azaroaren 20an azken hamarkadetako aurkikuntza garrantzitsuenetako bat gertatu zen Nafarroako historiaurreari dagokionez. Sakon espeleologia‑taldeko kideek, Erroibarko lurpean egiten dituzten ohiko irteeretako batean, gizakiaren aztarna ikusgarri batzuk aurkitu zituzten Errotalde I haitzuloan, Aintzioa‑Loizuko inguruan: Loizuko Gizonaren hezurrak.
2021eko martxora arte itxaron behar izan zen hezurrak atera eta bai gizabanakoa bai ehorzketaren testuingurua aztertzen hasteko. Eta 2025era arte ez zen argitaratu egindako ikerketen emaitzak biltzen dituen monografia.
Orain, Elutseder Elkarteak eta Erroibarko Udalak ezagutza hori bailararekin partekatu nahi dute, erroibartarrekin, eta aukera sortu Loizuko Gizonaren mundura —duela 11.500 urte bizi izan zen— hurbiltzeko, elkarrekin gozatzeko, ikasteko eta ospatzeko pentsatutako jardueren bidez.
Hemen aurkitu zuen bere amaiera, hemen gorde zituen lur honek bere hezurrak, eta ikerketek erakusten dutenez, hemen igaro zuen bizitza ere. Duela hamaika milurteko ibili zen bailara hau, eta horregatik senti dezakegu “erroibartar bat gehiago” izan zela.

